آیا می‌دانید؟

مهندسان بهداشت محیط می‌توانند با طراحی و اجرای اصولی سیستم‌های «دیوار سبز» و «بام سبز» در فضاهای شهری، نقش مؤثری در ارتقای کیفیت هوا و کاهش اثر پدیده جزایر گرمایی ایفا کنند؟

این سامانه‌های سبز شهری، فراتر از یک راهکار زیباسازی، به‌عنوان زیرساخت‌های سبز پایدار شناخته می‌شوند که در بهبود شاخص‌های زیست‌محیطی و سلامت عمومی نقش دارند. پوشش‌های گیاهی به‌کاررفته در دیوارها و بام‌های سبز همانند فیلترهای طبیعی عمل کرده و با جذب آلاینده‌های هوا، ذرات معلق و دی‌اکسیدکربن، به تولید اکسیژن و بهبود کیفیت هوای تنفسی شهروندان کمک می‌کنند.

علاوه بر این، این سازه‌های سبز از طریق جذب و تبخیر آب (فرآیند تعرق)، کاهش جذب مستقیم تابش خورشید و افزایش عایق حرارتی ساختمان‌ها، می‌توانند دمای محیط شهری را کاهش داده و شدت اثر «جزایر گرمایی شهری» را تعدیل کنند؛ پدیده‌ای که از پیامدهای مهم شهرنشینی و گسترش سطوح غیرقابل نفوذ به شمار می‌رود.

مهندسان بهداشت محیط با تکیه بر دانش تخصصی خود در زمینه کنترل آلودگی هوا، مدیریت منابع آب، ارزیابی ریسک‌های زیست‌محیطی و بهداشت شهری، در انتخاب گونه‌های گیاهی مناسب، طراحی سیستم‌های آبیاری بهینه، پیشگیری از ایجاد آلودگی ثانویه و تضمین ایمنی بهداشتی این پروژه‌ها نقش کلیدی دارند.

توسعه دیوارها و بام‌های سبز، گامی مؤثر در مسیر تحقق شهرهای سالم، پایدار و انسان‌محور است.

انجمن علمی مهندسی بهداشت محیط – دانشکده بهداشت